Słowniczek
schron - począwszy od czasów nowożytnych określenie pomieszczenia służącego do ochrony przed ostrzałem, zwykłe podziemnego, o mocnym stropie lub sklepieniu; na forcie Góry Gradowej można spotkać zarówno schrony dla dział (schron-remiza), jak i dla obsługi dział (schron-wartownia).
system bastionowy – zasada kształtowania dzieła obronnego przy zastosowaniu ścian ( jako kurtyn) i bastionów. Bastion stanowi element flankujący kurtynę.
system poligonalny – zasada kształtowania dzieła obronnego na podstawie narysu wieloboku, służącego jako stanowisko do prowadzenia ognia obrony dalekiej oraz przy zastosowaniu kaponier do obrony bliskiej; popularny w I poł. XIX w.
szaniec - w terminologii fortyfikacji nowożytnej określenie polowego, lub doraźnie wykonanego dzieła lub elementu obronnego, przeważnie w postaci rowu i wału różnej konstrukcji (głównie ziemnej) i o różnym narysie.
szyja - element przedbramia w formie ufortyfikowanego ciągu komunikacyjnego, łączący bramę obwodu warownego z wysuniętym na przedpole elementem lub dziełem obronnym, wzniesionym dla umocnienia bramy.
transzeja – okop komunikacyjny, łączący stanowiska ogniowe ( funkcjonuje też pod nazwą transza).
zespół napełniania i przygotowania amunicji – zespół pomieszczeń, gdzie tworzono już ostateczną formę pocisków artyleryjskich i amunicji z półproduktów dostarczonych z laboratoriów amunicyjnych; zwykle na zespół składała się pomieszczenia do napełniania, przejściowego magazynu amunicyjnego, podręcznej prochowni oraz windy amunicyjnej, za pomocą której transportowano gotowe pociski na inne poziomy.
Wykorzystano m.in.:- Bogdanowski J., Architektura obronna w krajobrazie Polski. Od Biskupina do Westerplatte, Warszawa-Kraków 2002.
- Bogdanowski J., Holcer Z., Kornecki M., Słownik terminologiczny architektury. Architektura obronna, Warszawa 1994.
- Fuglewicz S., Ilustrowana historia fortyfikacji, Warszawa 1991.
